RAHUL KAMBLE

* दिवसा  मागून दिवस गेले  * दिवसा  मागून दिवस गेले , राहील्या फक्त आठवणी .   तुझ्याकडे पाहण्यातच दिवस चाललेत , कधी बोलायला वेळचं  मिळाला नाही  ? म्हणून  आज मनाशी खूप ठरवलंय , आज तुझ्याशी नक्की बोलायचे .  आणि मनातले सर्व काही सांगायचे  पण तशी कधी वेळ  भेटली नाही .  आणि आज कधी तुझ्याशी बोलायला जमलेच नाही .  समोर तू माझ्या नेहमी यायचीस , मी मात्र तुला दुरूनच पाहायचो.  मनातूनच खूप काही बोलायचो  ? आणि यातच माझं समाधान मानायचो .  यातच माझं समाधान मानायचो . 

* मी आणि माझी .... * माझी  राणी ......  अचानक माझ्यावरती रुसली , अनेक वेळा समजूत काढली  पण शेवटी रागातच राहिली .  येता - जाता मी नेहमी तिच्याकडे पाहायचो .   ती एकदा तरी पाहिल , म्हणून मुद्दाम तिच्या शेजारी फिरायचो .  मी समोर दिसताच , ती मात्र मान  खाली घालून निघून जायची .  नजरेला नजर कधी देत नसायची .  सगळं समजत असून सुद्धा , कधीही माझ्याकडे न पाहायची .  कॉलेज मध्ये नेहमी शांत असायची , कधीच कुणाशी बोलत नसायची .  का कुणास ठाऊक ? नेहमी आपल्याच विचारात असायची .  दिसायला खूप सुंदर होती . आणि गालात गोड हसायची .  चेहऱ्यावरचे तिचे स्मित हास्य पाहण्यासाठी , नजर माझी सारखी तिच्याकडे असायची .  म्हणूनचं ती मला खूप मनापासून आवडायची . 

माणूस हा जेव्हा रिकामा असतो तेंव्हा त्याला अस वाटत असत की मी खूप काही करेन . पण काहीच करू शकत नाही कारण माणूस हा खूप आळशी झालेला आहे . त्याला बदल झालेला पाहिजे पण दुसऱ्या च्यात आपल्यात नाही.

स्वत:चा शोध एकट्याला कधीच लागत नाही, सावलीशिवाय ,  स्व ची जाणिव कधीही होत नाही,सावली नकोस शोधु , ती आपल्या जवळच असते, नजर फक्त मागे वळव, डोळ्यांच्या कडेला ती हळुच दिसते

श्वासाला गरज असते फक्त हवेची नव्हे ती दिसण्याची जगण्याला गरज असते फक्त पाण्याची नव्हे त्याच्या चवीची प्रेमाला गरज असते त्याच्या अस्तित्वाची नव्हे वारंवार भेटण्याची ना पाहण्याची प्रेम असचं करायला हवं कि गरजच उरणार नाही तिला पुन्हा पुन्हा भेटण्याची ती फक्त धुंदी होऊन जावी प्रत्येक क्षण जगण्याची..